نئوتتیس در ایران

 ابتدا باید بدانیم و قبول کنیم که ایران تا زمان دونین فوقانی جزئی از قاره گندوانا به حساب می آمد که در شمال شرقی گندوانا بین عربستان ، سومالی ، چین و هندوستان قرار داشت و در طی کربونیفر از محل اصلی خود دور و در تریاس میانی به لورازیا پیوست

 به عنوان مقدمه نوشته های بعضی از زمین شناسان را در اینجا مرور می کنیم :

1: اشتوکلین: اشتوکلین پیدایش ریفت در طول شکستگی اصلی زاگرس را در ارتباط با ایجاد نئوتتیس در جنوب و بسته شدن پالئوتتیس در شمال ایران ( رشته کوه های البرز ) و ناشی از فاز کوه زایی هرسی نین در صفحه چین توران میداند

   2: کازمین: داده های زمین شناسی نشان می دهد که طی مزوزوئیک در حول و حوش سرزمین شمالی عربستان وپلاتفرم توروس (گندوانا) حاشیه غیر فعالی وجود داشته (نئوتتیس) ، حاشیه مذبور بعد از جدا شدن ایران و افغانستان از گندوانا به وجود آمده

  3: استونی :اقیانوس نئوتتیس با سرعت به سوی صفحه عربستان کشیده می شد ولی سرعت زیرراندگی آن در زیر صفحه عربستان کندتر بود در نتیجه این عمل بالا آمدن و شکستن و رورانش کف اقیانوس نئوتتیس بوده است

اقیانوس زاگرس یا اقیانوس آلپی زاگرس یا اقیانوس نئوتتیس ( تتیس جوان ):

ازاوایل پرمین تا میانه تریاس (270-220 میلیون سال پیش ) ضمن کاهش گستره پالئوتتیس در محل تقریبی راندگی اصلی زاگرس اشتقاق دیگری شکل گرفت که تتیس جوان نام گرفت و بربریان برای آن اقیانوس آلپی زاگرس برگزید و همزمان با گسترش این دریا صفحه ایران از عربستان دورتر و به سمت شمال حرکت کرد

از نظر درویش زاده در پرمین بعد از اینکه ریفت ایران مرکزی ایجاد شد اقیانوس نئوتتیس (زاگرس) در حال گسترش بوده است در مرحله بعد در تریاس زیر راندگی اقیانوس نئوتتیس به زیر زون سنندج سیرجان آغاز شد که با ولکانیسم کاکوآلکالن و دگرگونی همراه بود . ادامه زیر راندگی نئوتتیس به زیر ایران مرکزی و بالا زدگی آن باعث پیدایش وضعیت قاره ایی در همین دوره است (سیمیرین پیشین)، و از نظر بولن کوه زایی سیمیرین پیشین جنوب ایران از نوع زیر راندگی نئوتتیس در حاشیه جنوبی بلوک ایران مرکزی که در تریاس و ژوراسیک فعال بوده (شاخه بیرجند – زاهدان)